Wniosek o nadanie nazwy ulicy płk. Ryszarda Kuklińskiego

kukl-bw4 marca podczas Komisji Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej radni zapoznali się z projektem uchwały w sprawie nadania nazwy „ul. płk. Ryszarda Kuklińskiego” dla ulicy zlokalizowanej w Dzielnicy Ursus m.st. Warszawy na przedłużeniu ulicy Lazurowej w ciągu inwestycji: „Nowolazurowa”.

Należy pamiętać, że wniosek Rady Dzielnicy Ursus m.st. Warszawy zostanie przekazany do Rady Miasta Stołecznego Warszawy i to Rada Miasta podejmuje ostateczną decyzję. Z procedurą nadawania nazw ulicom, placom można zapoznać się na stronie Urzędu Miasta [link]. Bardzo ważną rolę spełnia Komisji ds. Nazewnictwa Miejskiego, która kieruje uchwały do Zespołu Nazewnictwa Miejskiego.  W skład Zespołu Nazewnictwa Miejskiego (powoływanego przez Prezydenta Warszawy) wchodzą uznani varsavianiści i historycy, których głównym zadaniem jest opiniowanie wniosków o nadanie lub zmianę nazw ulic i innych obiektów w Warszawie pod kątem ich zgodności z tradycją i dziejami Warszawy oraz polskimi regułami nazewniczymi. Ich opinia, choć formalnie nie jest wiążąca, ma bardzo duże znaczenie.

W uzasadnieniu do projektu uchwały możemy przeczytać m.in., że Ryszard Kukliński urodził się w rodzinie robotniczej o tradycjach katolickich i związanych z PPS. Jego ojciec został aresztowany za działalność konspiracyjną i zginął w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen.

Ryszard Kukliński zaraz po wojnie, w wieku 15 lat, rozpoczął pracę w Miejskiej Straży Ochrony Obiektów we Wrocławiu. W 1946 roku w wieku 17 lat wstąpił do LWP i Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 we Wrocławiu, którą ukończył we wrześniu 1950 roku, uzyskując stopień chorążego. W latach 1950-1953 służył w 9 Pułku Piechoty w Pile. Jego kariera dynamicznie rozwijała się – służył jako oficer sztabowy i przygotowywał między innymi plany inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W 1964 roku ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego WP, a w 1974 roku trzymiesięczny Wyższy Kurs Akademicki w radzieckiej Akademii im. Woroszyłowa. W latach 1967-1968 był w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru Układów Genewskich dotyczących Wietnamu. W Wietnamie, jak i podczas rejsów swoim jachtem do Europy Zachodniej, prowadzonych od 1964 roku, wykonywał działania na rzecz polskiego wywiadu. Po studiach w ASG WP służył w Oddziale Szkolenia Operacyjnego Sztabu Generalnego (SG WP), następnie był szefem Oddziału Planowania Ogólnego w Zarządzie Operacyjnym i ostatecznie szefem Oddziału I – zastępcą szefa Zarządu I Operacyjnego SG WP. Według samego Kuklińskiego, nawiązał on współpracę z wywiadem amerykańskim CIA podczas rejsu do Europy Zachodniej w 1972 roku, wysyłając list do attaché wojskowego przy ambasadzie USA w Bonn. Do pierwszego spotkania doszło 18 sierpnia 1972 w Hadze.

Według jego relacji, planował zawiązać w Wojsku Polskim spisek przeciw ZSRR, jednak CIA odwiodła go od tego, jako od działania skazanego na niepowodzenie. Zamiast tego poproszono go o przekazywanie informacji mogących zaszkodzić Związkowi Radzieckiemu. W latach 1971-1981 Kukliński przekazał na Zachód ponad 40 tys. stron dokumentów dotyczących Polski, ZSRR i Układu Warszawskiego. Dokumenty te dotyczyły między innymi planów ZSRR użycia broni nuklearnej, danych technicznych najnowszych sowieckich broni m.in. czołgu T-72 i rakiet Strzała-2, rozmieszczenia radzieckich jednostek przeciwlotniczych na terenach Polski i NRD, metod stosowanych przez Armię Radziecką
w celu uniknięcia namierzenia jej obiektów przez satelity szpiegowskie, planów wprowadzenia stanu wojennego w Polsce i wielu innych.

W obliczu bezpośredniego zagrożenia dekonspiracją, Kukliński wraz z żoną i dwoma synami uciekł z Polski, a z pomocą CIA dotarł do Stanów Zjednoczonych na krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce 13 grudnia 1981 roku. Trzy lata później, 23 maja 1984 roku został przez sąd wojskowy w Warszawie zaocznie skazany na karę śmierci. W 1990 roku wyrok został złagodzony do 25 lat więzienia. W 1995 roku wyrok uchylono
i Kuklińskiemu przywrócono stopień pułkownika, jednak sprawę skierowano ponownie
do prokuratury wojskowej. Postanowieniem z dnia 22 września 1997 roku śledztwo umorzono, argumentując, że działał w stanie wyższej konieczności, przy czym uzasadnienie utajniono. Kukliński odwiedził Polskę w kwietniu 1998 roku.

Po rehabilitacji nadano jemu m.in. honorowe obywatelstwa miast Krakowa i Gdańska.

Kukliński zmarł 11 lutego 2004 w wieku 73 lat. Przyczyną śmierci był nagły udar mózgu.

Prochy płk. Kuklińskiego i jego starszego syna Waldemara, który zginął w sierpniu 1994 roku w niejasnych okolicznościach, spoczęły 19 czerwca 2004 roku w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Na tej samej Komisji odczytano również pismo skierowano do Zarządu oraz Rady Dzielnicy Ursus m.st. Warszawy przesłane przez Panią Adrianę Porowską – Dyrektor Kamiliańskiej Misji Pomocy Społecznej. Jest to prośba o upamiętnienie O. Bogusława Palecznego przez nadanie jednej z ulic w Dzielnicy jego imienia. Możemy w nim przeczytać m.in. o zasługach O. Palecznego.
O. Bogusław Paleczny był kamilianinem, działaczem społecznym na rzecz pomocy osobom bezdomnym oraz autorem muzyki religijnej. Stworzył Kamiliańską Misję Pomocy Społecznej. Był jedną z pierwszych osób, które wsparły osoby bezdomne w latach 90. Pomoc rozpoczął od dowożenia posiłków na Dworzec Centralny.
Był człowiekiem czynu. Dzięki jego staraniom od marca 1996 roku na tyłach Dworca Centralnego działał Bar charytatywny „Św. Marta”, gdzie codziennie setki osób otrzymywało ciepły posiłek.
W 1998 r. stworzył pensjonat Socjalny „Św. Łazarz”, który pomaga nie tylko osobom już faktycznie pozbawionym dachu nad głową, ale także podejmuje starania przeciwdziałania bezdomności w Dzielnicy Ursus.
O. Bogusław Paleczny był także znany ze swej działalności artystycznej. Nagrywał piosenki religijne i dla dzieci – wydał 9 płyt.
O. Paleczny zmarł 2 czerwca 2009 r.

Radni Komisji Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej przychylili się do prośby Pani Adriany Porowskiej, tym samym można rozpocząć procedurę nadawania imienia wskazanemu miejscu. Wśród kilku propozycji znalazło się rondo u zbiegu ulic Orłów Piastowskich, Warszawskiej i Keniga.

Anna Lewandowska

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.